Welke 'extra tijd per zet'-methoden zijn er?

Meer dan 50 jaar lang was het in het schaken standaard om een ​​serieuze partij te spelen in twee periodes met een pauze ertussen. Dit had twee nadelen:

• Niet altijd was een wedstrijd na twee periodes beslist.
• De toenemende kracht van schaakcomputers en eindspeldatabases zorgde ervoor dat er een oneerlijk voordeel ontstond bij het analyseren van uitgestelde partijen.

Er werden verschillende voorstellen gedaan voor manieren om games in één sessie af te ronden, zonder dat men zijn toevlucht hoefde te nemen tot de Guillotine-methode. FischerDe methoden van Bronstein en FIDE boden een oplossing door spelers een vooraf bepaalde hoeveelheid extra denktijd te geven na elke zet.

Bronstein

Het vroegste voorstel (1969) kwam van IGM David Bronstein. Zijn methode is van toepassing vanaf de eerste zet. De belangrijkste denktijd wordt verkort door vertraging. Voordat de belangrijkste denktijd wordt verkort, heeft de speler een vaste hoeveelheid tijd om een ​​zet te voltooien. In tegenstelling tot de FIDE en Fischer Met andere woorden, het is niet mogelijk om de denktijd te vergroten door sneller te spelen.

Fischer-Snel

Deze methode is van toepassing vanaf de eerste zet. Elke speler krijgt een basistijd. Elke keer dat een speler een zet doet en op de klokknop drukt, worden er enkele seconden toegevoegd aan de basistijd van die speler. Door zetten te voltooien in minder tijd dan oorspronkelijk aan hem was toegewezen, wordt de totale tijd van de speler vergroot.

Fischer-Toernooi

De Fischer-toernooimethode is de meest complexe in de manier waarop denktijd wordt gereguleerd. Naast de extra tijd die per zet beschikbaar is, krijgt de speler ook een extra hoeveelheid hoofddenktijd nadat een vooraf bepaald aantal zetten is gedaan. Sinds de introductie van de DGT Schaakklok, deze methode heeft snel aan populariteit gewonnen. De Fischer-Toernooimethode is nu standaard bij veel topevenementen zoals het wereldkampioenschap en schaakolympiades.

FIDE-Snel

De FIDE-Rapid-methode begint een partij met een traditionele periode waarin een vooraf bepaald aantal zetten moet worden voltooid. Wanneer deze periode eindigt, krijgt elke speler extra tijd voor elke volgende zet. De denktijd die aan het einde van een zet niet wordt gebruikt, wordt overgedragen naar de volgende zet. Door zetten te doen in minder tijd dan de extra tijd die per zet wordt gegeven, kan een speler de beschikbare denktijd voor volgende zetten vergroten.

FIDE-toernooi

Bij deze methode worden er twee tijdsperiodes toegekend voordat er extra tijd per zet beschikbaar is.

Ga met byo-yomi

Het spel go leent zich er van nature voor om spelers extra tijd te geven om een ​​spel te voltooien. Hiervoor wordt de traditionele byo-yomi-methode gebruikt. Byo-yomi geeft de speler die zijn denktijd heeft opgebruikt een vaste hoeveelheid tijd voor elke volgende zet.

Bij normale go-spellen bedraagt ​​de principal thinking time 1½ tot 2 uur, meestal gecombineerd met een byo-yomi van 20 tot 30 seconden. Nadat de principal thinking time is gebruikt, springt de klok naar de byo-yomi-tijd. Elke keer dat een speler een zet voltooit, springt de klok terug. Als de speler de zet niet heeft voltooid voordat de klok nul bereikt, verschijnt er een vlag in het display.

Voor top-level go-wedstrijden is de belangrijkste denktijd 9 uur, gevolgd door 5 byo-yomi-periodes van elk 1 minuut. Aan het einde van de periode van 9 uur springt de klok naar 5 minuten. Als de speler een zet voltooit voordat een periode van vier minuten is bereikt, springt de klok terug naar 5 minuten. Als hij een zet voltooit nadat de periode van 4 minuten is afgelopen, springt de klok terug naar 4 minuten. Zo springt de klok elke keer terug naar het begin van de huidige byo-yomi-periode.